Kinshasa 1e fase afgerond

Mbote na bino,
Na 2 weken Kinshasa is onze eerste fase van adaption en aklimatisation voorbij.
De eerste schrikjes overwonnen,
' c'est l' Afrique ici, nous en se débrouille, on ne compte plus sur la governement'
Electriciteitsleidingen worden met manchettemessen doorgesneden en gitansgewijs afgetakt naar de verschillende woningen in de randcités, met de nodige pannes vandien. De gaten in het wegdek worden opgevuld met de inhoud van de huisvuilbak en bedekt met modder. Na het vallen van de avond wordt je vergezeld van de gastfamilie als je de straat op wilt. De nacht wordt opgevuld met luide gereciteerde gebeden tot de gelovigen in trance geraken in de plaatselijke evangelistische barakkerkjes en wordt 's morgens bij het opkomen van de zon ingeruild voor de drukte van de schoolgaande kinderen.

'Les rues en Kinshasa c'est la liberté et la poubelle humaine' (cfr Fa artist peintre)

We hebben ondertussen de codes (een een voudige taal van visuele handgebaren) aangeleerd om zelfstandig per minibus of taxibus door de stad te trekken, initiatie in de lingala vocabulaire, de stadsplannen bemachtigd, de relevantie van tijd leren kennen, ons wat verdiept in de geschiedenis en politieke situatie, de verschillende wijken verkend vooral te voet; de heerlijkheden van de Afrikaanse keuken geproefd: krokodil, antiloop, rupsen, FuFu, maniok,...
De charme van de muurschilderingen, de gebricoleerde winkeltjes, de pracht van de stoffen en Afrikaanse deux-piècekes kleuren de stad,
evenals de ambulante shops gaande van een een beschilderde kist met een paraplu boven en 1 Gsm als telefoonshop tot kartonnen dozen met kunstig geassembleerde kruideniersproductjes (alles per stuk) op het hoofd gedragen, de waterdragers met een zeker 50 cm hoge plastieke zak op het hoofd, gevuld met kleinere plastieken zakjes met porties drinkbaar water....

De Kinois zijn over het algemeen zeer fiere, rustige, vriendelijke mensen, de handelaars zijn eerlijk in hun prijzen, de mensen zijn niet opdringerig, bedelaars zijn zeldzaam in vergelijking tot de levensomstandigheden in deze stad. De levensstandaard is beschamelijk laag.

Dankzij Think of One werden we onmiddelijk ingewijd in de Afrikaanse uitgaanscultuur: "Linda Linda". Dat betekent: je buigt door de knieënje steekt de billen naar achteren, dan nog wat zodat je hoofd op de zelfde lijn zit als je billen en dan draai je de heupen 180 graden in het rond...

"Dans le Nord d'Afrique, on danse avec le haut du corps, dans le centre avec le milieu et dans le sud avec les jambes et en Europe avec la tète. " cfr dikke Pappy van de Béjarts (deze uitleg werd voorzien van een hilarische demonstratie)

NA een 10 tal dagen gewend aan la vie qoutidienne, werd het tijd om wat te ondernemen. Onze eerste opdracht, het bouwen van La Bar voor de Béjarts, bewapend met ons werkgerief, ons creativiteit en de recup van de recup, t werd een succes.

Ondertussen begon onze doelstelling van deze prospectie te divergeren. We willen de stad nomadisch verkennen, onze basis 2 wekelijks wijzigen.
De verlaten treinsporen, deze rustige "wegen"die doorheen alle cités, verschillende markten te Kinshasa snijden, zijn een bron van inspiratie. Ze zijn veelal opgehoogd en geven een verreikend zicht. Het lawaai van de carburateurs en de stank van CO2 is afwezig. Langs deze routes klinkt het gejouwel van kinderen, handelaars, het schuren van de wassende vrouwen.
De verhalen over de vroegere trein de kibola bola zijn erg uiteenlopend, de moeite waard om er achterna te gaan.


Tijd om onze eerste basis te verlaten, op zoek naar een volgende plek waar vanuit we kunnen ageren.