24.3.08
beknopt zakwoordenboek
Mbote mondélés,
Als ge in Kinshasa wilt scoren, moet ge af en toe een woordje lingala laten vallen, vandaar dus hieronder een beknopt woordenboekje voor diegenen die goesting hebben gekregen.
Het Lingala in Kinshasa is een mix van verchillende talen van de verschillende tribu's die daar samen hokken, gemengd met het frans, een zeer rudimentaire basiscommunicatietaal, een beetje zals het 'Verlon' van de Parijse banlieu's.
Een schoon voorbeeld: 'Un Kamion de ma chéries fort': betekent dus eigenlijk: een buske vol met keischoon grietjes...
BEKNOPT SPREEKWOORDENBOEK LINGALA (jargon van Kinshasa)-NEDERLANDS
Jo nanni: wie bent u
olinginini: wat wil je
mbote: goeiendag
mbote na jo: goeiendag aan u
mbote na bieno: goeiendag voor jullie
matondo mingi: Dank u zeer
kimia: rustig
kéba: pas op
téléma:stop
malembé: traag
Malamo Malamo: beetje bij beetje
Bonni jo: Hoe gaat het
Na za malamoo: het gaat goed
mingi: veel
moeké: klein
moenéné: groot
Na lingi bino mingi: ik hou veel van jullie
Tsik anga makélélé: laat me gerust.
Té: nee
Olélé oléli: dat is uw probleem
Mwana: kind
Kitoko: mooi
Tsjitok: supper, goed
Kittie: stoel
Mésa: tafel
Talo boni: hoeveel kost dat
Eza talo: dat is duur
Boti kala malamo: het gaat jullie goed (bij afscheid)
Nazano ezengo: ik ben blij
Combo nanga: ik heet …
Toléka: we gaan
Toké olea: gaan we eten
Ma chérie: een mooi meisje
Film échangé: een anders gelopen planning
Mandoto: droom
Moetoe: nacht
Komona: kijken
Nase pélindengé na monio: blij u te zien
Lingando: krokodil
Ndoenda: groenten
Madésoe: bonen
Sossoo: kip
Mbala soekaali: zoete patat
Looso: rijst
Makemba: kookbananen
Bitabe: eetbananen
Foefoe: deegmaniok
Pondoe: gestampte maniokblaren
Fwoemba: pondoe met pindanotenpasta
Mbinzo: rupsjes
Mbisi: gerookte vis
Cossa cossa: kleine gedroogde garnaaltjes
Mwamba: pindapasta
Majébo: champignons
Misili: jonge varensteeltjes
Mafoetambilla: palmolie
Als ge in Kinshasa wilt scoren, moet ge af en toe een woordje lingala laten vallen, vandaar dus hieronder een beknopt woordenboekje voor diegenen die goesting hebben gekregen.
Het Lingala in Kinshasa is een mix van verchillende talen van de verschillende tribu's die daar samen hokken, gemengd met het frans, een zeer rudimentaire basiscommunicatietaal, een beetje zals het 'Verlon' van de Parijse banlieu's.
Een schoon voorbeeld: 'Un Kamion de ma chéries fort': betekent dus eigenlijk: een buske vol met keischoon grietjes...
BEKNOPT SPREEKWOORDENBOEK LINGALA (jargon van Kinshasa)-NEDERLANDS
Jo nanni: wie bent u
olinginini: wat wil je
mbote: goeiendag
mbote na jo: goeiendag aan u
mbote na bieno: goeiendag voor jullie
matondo mingi: Dank u zeer
kimia: rustig
kéba: pas op
téléma:stop
malembé: traag
Malamo Malamo: beetje bij beetje
Bonni jo: Hoe gaat het
Na za malamoo: het gaat goed
mingi: veel
moeké: klein
moenéné: groot
Na lingi bino mingi: ik hou veel van jullie
Tsik anga makélélé: laat me gerust.
Té: nee
Olélé oléli: dat is uw probleem
Mwana: kind
Kitoko: mooi
Tsjitok: supper, goed
Kittie: stoel
Mésa: tafel
Talo boni: hoeveel kost dat
Eza talo: dat is duur
Boti kala malamo: het gaat jullie goed (bij afscheid)
Nazano ezengo: ik ben blij
Combo nanga: ik heet …
Toléka: we gaan
Toké olea: gaan we eten
Ma chérie: een mooi meisje
Film échangé: een anders gelopen planning
Mandoto: droom
Moetoe: nacht
Komona: kijken
Nase pélindengé na monio: blij u te zien
Lingando: krokodil
Ndoenda: groenten
Madésoe: bonen
Sossoo: kip
Mbala soekaali: zoete patat
Looso: rijst
Makemba: kookbananen
Bitabe: eetbananen
Foefoe: deegmaniok
Pondoe: gestampte maniokblaren
Fwoemba: pondoe met pindanotenpasta
Mbinzo: rupsjes
Mbisi: gerookte vis
Cossa cossa: kleine gedroogde garnaaltjes
Mwamba: pindapasta
Majébo: champignons
Misili: jonge varensteeltjes
Mafoetambilla: palmolie
18.3.08
El Reception een vuurdoop
In het centrum van de stad, het Theatre du Zoo, naast den zielige Zoo van Kinshasa, mochten we met onze Afro-Belgische equippe, onze ministers bedienen.
We kozen voor de style Ambiance de la Rue, serveurs, serveuses, met plateaus op het hoofd (achteraf bleek dat bovendien de enige effectieve methode om met een volle plateau aan de andere kant van de zaal te raken om aldaar te kunnen bedienen)
We bouwden elks een mobiele serveerwagen, geïnspireerd op de vele ambulante shops van de straten van Kinshasa. Sebastiaan, begaf zich met Féli, een ferme Afrikaanse naar de hektische Zandu om alle ingredienten voor de receptie bijeen te onderhandelen. Bram Soli ging het servies huren.
Het Menu was puur inheems, met enkele Europese toetsen.
Als openingscoctail caiperinha en daarna lekkere fruitCeresdrankjes
Gedurende 4 dagen bricoleren op het overdekte terras, met recup en betonyzers, naast les Peintres Populaires, die achter le Théatre du Zoo hun atelierbarakjes hebben en werkten aan tableaus over België, Karikaturale schilderijen over de conflicten tussen Wallonië en Vlaanderen, enzo..., in de hoop een goede slag te slaan op die heugelijke dag.
De morgen zelf begon met een stortbui, een algemeen aanvaard excuus in Kinshasa om enkele uren te laat te komen (want het 'communaal' vervoer zit dan ramvast in de moddeputten in het wegdek), dus de helft van onze equippe kwam om 10 uur inplaats van 8 uur aangewandeld.
Enkelen lieten het afweten, maar er dienden zich evenveel nieuwe krachten spontaan aan. Onze ploegbestond uit 3 mamma's, die kookten op de kleinen carbonvuurtjes, gemaakt van olievaten, 3 afwassers, waaronder een jochie van 11 en een ploeg van 8 serveurs, waaronder enkele actrices en acteurs en 2 proffesionele eierdragers van de straat geplukt.
Zij lopen met torenhoge kartons gekookte eieren op het hoofd, een acrobatische kunde en ze pellen op een elegante manier de eitjes voor hun klanten. Tot slot nog een 2 tal mensen voor assistentie in de keuken.
Het was een goede start, maar vanaf het duidelijk werd dat er gratis hapjes de ronde gingen werd onze keuken en ons personeel overspoeld door ongeduldige gulzigaards, zodat we op een inventieve manier ons moesten handhaven tussen de ontstane chaos om de genodigden te bedienen.
Een echte vuurdoop.
We kozen voor de style Ambiance de la Rue, serveurs, serveuses, met plateaus op het hoofd (achteraf bleek dat bovendien de enige effectieve methode om met een volle plateau aan de andere kant van de zaal te raken om aldaar te kunnen bedienen)
We bouwden elks een mobiele serveerwagen, geïnspireerd op de vele ambulante shops van de straten van Kinshasa. Sebastiaan, begaf zich met Féli, een ferme Afrikaanse naar de hektische Zandu om alle ingredienten voor de receptie bijeen te onderhandelen. Bram Soli ging het servies huren.
Het Menu was puur inheems, met enkele Europese toetsen.
Als openingscoctail caiperinha en daarna lekkere fruitCeresdrankjes
Maniokchips
(gedragen op het hoofd in een kap van een ventilator)
Nootjes
toostjes met Lembika
(pompoenpittenmeel, gemengd met cossa cossa (gedroogde minigarnaaltjes, gestoomd in pakketjes van grote maniokbladeren)
toostjes met guacamole
gefrituurde beignets met MWAMBA
(verse pindakaas)
gebakken bananen
gekookte eieren
FUFU
(maniokmeel gemengd met water, de Afrikaanse PATAT)
kokosnoten
fruitprikkers met Ananas, Papaya, banaan
Maracuja's
gekaramelliseerde pindanotenbollekes
Gedurende 4 dagen bricoleren op het overdekte terras, met recup en betonyzers, naast les Peintres Populaires, die achter le Théatre du Zoo hun atelierbarakjes hebben en werkten aan tableaus over België, Karikaturale schilderijen over de conflicten tussen Wallonië en Vlaanderen, enzo..., in de hoop een goede slag te slaan op die heugelijke dag.
De morgen zelf begon met een stortbui, een algemeen aanvaard excuus in Kinshasa om enkele uren te laat te komen (want het 'communaal' vervoer zit dan ramvast in de moddeputten in het wegdek), dus de helft van onze equippe kwam om 10 uur inplaats van 8 uur aangewandeld.
Enkelen lieten het afweten, maar er dienden zich evenveel nieuwe krachten spontaan aan. Onze ploegbestond uit 3 mamma's, die kookten op de kleinen carbonvuurtjes, gemaakt van olievaten, 3 afwassers, waaronder een jochie van 11 en een ploeg van 8 serveurs, waaronder enkele actrices en acteurs en 2 proffesionele eierdragers van de straat geplukt.
Zij lopen met torenhoge kartons gekookte eieren op het hoofd, een acrobatische kunde en ze pellen op een elegante manier de eitjes voor hun klanten. Tot slot nog een 2 tal mensen voor assistentie in de keuken.
Het was een goede start, maar vanaf het duidelijk werd dat er gratis hapjes de ronde gingen werd onze keuken en ons personeel overspoeld door ongeduldige gulzigaards, zodat we op een inventieve manier ons moesten handhaven tussen de ontstane chaos om de genodigden te bedienen.
Een echte vuurdoop.
20.2.08
les artistes kinoises
Mboti
We zijn bijna aan het eind van ons 2de logement in de volkse buurt Nyolo Ezzo, we hebben er een klein huisje met 3 kamertjes en een omuurd koergangetje dat we enkel delen met een lieve huisgenoot Didier, heerlijk prive op ons eigen. Nyolo bevindt zich op een goei 1,5 uur rijden van het centrum met 1 overstap per taxibus ( zo n 23 passagiers als sardientjes gepropt in een Nissan Vannette). Als ge change hebt kan je een rechtstreekse rit vinden naar Zandu ( de centrale markt), dat schilt een half uur en is de helft goedkoper, maar niet altijd beschikbaar.
Dit traject leggen we al een week af s morgens heen en s avonds terug omdat in grote verwachting van de komst van onze minister van cultuur ons de eer werd gegund de receptie van dit feestelijk gebeuren voor onze rekening te nemen. Gisteren vond het het gebeuren plaats in het Zoo theater, verwelkomd door een fanfare, stroomden de genodigden binnen. Het begin van een culturele samenwerking tussen DR Congo en Vlaanderen, met de KVS, die reeds 3 jaar in Congo interveneert. Zelfs de Vlaamse Leeuw werd gezongen door de ambassadeurs en onze minister en diens entourage. Ja ja t was een schoon gebeuren, het protocol was reeds dagen op voorhand voorbereidt, alles was gekuist, de putten gedicht, de open riolen op de Avenue geledigt...
Maar daarover later meer
Onze eerste dagen in Nyolo en de laatste in Lingwala werden gevuld met bezoeken aan ateliers van plaatselijke kunstenaars, peintres populaires, schrijvers, muzikanten, fotografen en plasticiens contemporaines. Bijna allen werken ze thuis tussen de potten en de pannen van de mama's in een onooglijk klein barakje.
Het meest opmerkelijke was een straatexpositie en performace van een zeer jonge en gedreven kunstenaar Aisha in onze exbuurt Lingwala. De werken bekritiseerden de rol van de pers in DR Congo 'de kolonisatie van de pers' stond er geschilderd op de krantenvellen die op de muren van de betonnen barakwoningen waren gekleefd. De kunstwerken, assemblages van gerucupereerde materialen kwamen uitermate goed terecht in het straatbeeld en vormden een tableau vivant met de beschilderde winkeltjes en het modderige paadje.
Verschillende werken stonden midden op het pad opgesteld, zodat de mensen van de buurt belemmerd werden in hun dagdagelijkse doorgang. Nieuwsgierig was er een hele menigte ontstaan. Aisha sprak hen toe door een 'toneelmicro' en lokte zo een discours uit met zn buurtbewoners, op luide toon probeerde hij hen te overtuigen van het feit dat hij niet gek was. Aan wie het wilde gaf hij met grootse gebaren een betoog over de uitgestalde werken. Zelf was hij witgeschilderd met een bloedrood laken omgewikkeld, beklad met de woorden La presse est morte.
Een van zijn companen verscheen in onderbroek en sleepte zich tergend traag verder, af en toe viel hij en wentelde zich in de modder.
Dit alles was voor ons een zeer verassend, vernieuwend en vervreemdende ervaring. Het was schoon om zien hoe de mensen toch interesse toonden en met veel respect rond de 'kunstwerken' heen liepen.
Op de ambachtenmarkt aan la gare central vonden we super grave werkjes uit tin en ander recuperatiemateriaal, gemaakt door Bienvenue, Bram en ik bezochten reeds zijn atelier.
Op een binnekoertje aan place Victoire, waar 3 families woonden lagen 2 bergen recup ' zijn schatten' waaruit hij zijn werken assembleert, een klein treintje, een raket, die echt licht geeft, een bewegende maket van een houtatelierke, en de robots, makettes van Kinshasa, echt goed ambachtwerk, wat veel verder gaat dan de gewone typische blikken speelgoedjes van den Afrik.
Hij kent hier de echt goeie stortjes, altijd goed om weten...
Op zondag maken we uitstapjes, 2 weken geleden werden we door Kinshasa gegidst door Michel, Congolees, en zn vrouw Caroline, een Waalse, Michel is verliefd op Kinshasa en is bezig aan een boek over de stad. Hij kent de historie van bijna elk gebouw: 'moderne archeologie'.
In Gombe staat zelfs een vervallen building van Corbusier. De trap nemen is een absolute must, om de restanten van de architectuur, de grote zalen, het houtwerk van de eens sjieke vloeren te bewonderen. Elk verdiep is een universum op zich, gaande van een gekraakt appartement tot politiebureau of helemaal ineengezakt,...en helemaal bovenaan is een klein trapje dat leidt naar een kitch Indisch restaurant op de 8ste verdieping, met uitzicht over de gehele stad.
Een ideaal filmdecor.
Vorige zondag ontsnapten we de stad en in een Pirogue van vissersjongens voeren we naar een privestrandje met palmbomen aan de rivier. ZAALIG. la vie en provence.
We vinden al aardig onze weg en onze compagnie is uitgebreid met 2 a 3 congolezen die ons hun tijd en kennis ter beschikking geven in ruil voor ons gezelschap en af en toe een sucre en mee aan tafel schuiven. Ze logeren meestal bij ons.
Mwanza, een superlange basketter, die de stad op zn duimpje kent, die alle achterpoortjrs, prijzen en trucken weet en die een eeuwig goed humeur heeft, een heerlijk gezelschap.
Dan zijn er nog Marc en Didier, die ons hielpen bij het vinden van onze nieuwe verblijfplaats, 2 serieuze, maar superlieve en goeie kerels.
Van hen leren we over geloof, politiek, waarden en normen en gebruiken les ancetres tegenover het christendom en het atheisme...
Hier in Kinshasa leven zoveel gemeenschappen naast elkaar, de mensen zijn super breeddenkend.
Elke dag ziet ge wel een wondertje of iets wat al uw voorgaande veronderstellingen over de congolezen volledig op zn kop zet.
De nonchalente ambiance en directheid steken ons aan.
De stortbuien zijn een heerlijke douche als alternatief op het gebrek aan stromend water.
Als mondele (blanke) ben je een streling voor het oog van velen, je ontlokt zonder veel moeite ambiance en schatergelach op straat in de bus, iedereen wilt even de hand schudden, een klein praatje maken, engels oefenen,....
Het woord voor morgen en gisteren is hetzelfde...
Leve de chaos, leve het nu.
We zijn bijna aan het eind van ons 2de logement in de volkse buurt Nyolo Ezzo, we hebben er een klein huisje met 3 kamertjes en een omuurd koergangetje dat we enkel delen met een lieve huisgenoot Didier, heerlijk prive op ons eigen. Nyolo bevindt zich op een goei 1,5 uur rijden van het centrum met 1 overstap per taxibus ( zo n 23 passagiers als sardientjes gepropt in een Nissan Vannette). Als ge change hebt kan je een rechtstreekse rit vinden naar Zandu ( de centrale markt), dat schilt een half uur en is de helft goedkoper, maar niet altijd beschikbaar.
Dit traject leggen we al een week af s morgens heen en s avonds terug omdat in grote verwachting van de komst van onze minister van cultuur ons de eer werd gegund de receptie van dit feestelijk gebeuren voor onze rekening te nemen. Gisteren vond het het gebeuren plaats in het Zoo theater, verwelkomd door een fanfare, stroomden de genodigden binnen. Het begin van een culturele samenwerking tussen DR Congo en Vlaanderen, met de KVS, die reeds 3 jaar in Congo interveneert. Zelfs de Vlaamse Leeuw werd gezongen door de ambassadeurs en onze minister en diens entourage. Ja ja t was een schoon gebeuren, het protocol was reeds dagen op voorhand voorbereidt, alles was gekuist, de putten gedicht, de open riolen op de Avenue geledigt...
Maar daarover later meer
Onze eerste dagen in Nyolo en de laatste in Lingwala werden gevuld met bezoeken aan ateliers van plaatselijke kunstenaars, peintres populaires, schrijvers, muzikanten, fotografen en plasticiens contemporaines. Bijna allen werken ze thuis tussen de potten en de pannen van de mama's in een onooglijk klein barakje.
Het meest opmerkelijke was een straatexpositie en performace van een zeer jonge en gedreven kunstenaar Aisha in onze exbuurt Lingwala. De werken bekritiseerden de rol van de pers in DR Congo 'de kolonisatie van de pers' stond er geschilderd op de krantenvellen die op de muren van de betonnen barakwoningen waren gekleefd. De kunstwerken, assemblages van gerucupereerde materialen kwamen uitermate goed terecht in het straatbeeld en vormden een tableau vivant met de beschilderde winkeltjes en het modderige paadje.
Verschillende werken stonden midden op het pad opgesteld, zodat de mensen van de buurt belemmerd werden in hun dagdagelijkse doorgang. Nieuwsgierig was er een hele menigte ontstaan. Aisha sprak hen toe door een 'toneelmicro' en lokte zo een discours uit met zn buurtbewoners, op luide toon probeerde hij hen te overtuigen van het feit dat hij niet gek was. Aan wie het wilde gaf hij met grootse gebaren een betoog over de uitgestalde werken. Zelf was hij witgeschilderd met een bloedrood laken omgewikkeld, beklad met de woorden La presse est morte.
Een van zijn companen verscheen in onderbroek en sleepte zich tergend traag verder, af en toe viel hij en wentelde zich in de modder.
Dit alles was voor ons een zeer verassend, vernieuwend en vervreemdende ervaring. Het was schoon om zien hoe de mensen toch interesse toonden en met veel respect rond de 'kunstwerken' heen liepen.
Op de ambachtenmarkt aan la gare central vonden we super grave werkjes uit tin en ander recuperatiemateriaal, gemaakt door Bienvenue, Bram en ik bezochten reeds zijn atelier.
Op een binnekoertje aan place Victoire, waar 3 families woonden lagen 2 bergen recup ' zijn schatten' waaruit hij zijn werken assembleert, een klein treintje, een raket, die echt licht geeft, een bewegende maket van een houtatelierke, en de robots, makettes van Kinshasa, echt goed ambachtwerk, wat veel verder gaat dan de gewone typische blikken speelgoedjes van den Afrik.
Hij kent hier de echt goeie stortjes, altijd goed om weten...
Op zondag maken we uitstapjes, 2 weken geleden werden we door Kinshasa gegidst door Michel, Congolees, en zn vrouw Caroline, een Waalse, Michel is verliefd op Kinshasa en is bezig aan een boek over de stad. Hij kent de historie van bijna elk gebouw: 'moderne archeologie'.
In Gombe staat zelfs een vervallen building van Corbusier. De trap nemen is een absolute must, om de restanten van de architectuur, de grote zalen, het houtwerk van de eens sjieke vloeren te bewonderen. Elk verdiep is een universum op zich, gaande van een gekraakt appartement tot politiebureau of helemaal ineengezakt,...en helemaal bovenaan is een klein trapje dat leidt naar een kitch Indisch restaurant op de 8ste verdieping, met uitzicht over de gehele stad.
Een ideaal filmdecor.
Vorige zondag ontsnapten we de stad en in een Pirogue van vissersjongens voeren we naar een privestrandje met palmbomen aan de rivier. ZAALIG. la vie en provence.
We vinden al aardig onze weg en onze compagnie is uitgebreid met 2 a 3 congolezen die ons hun tijd en kennis ter beschikking geven in ruil voor ons gezelschap en af en toe een sucre en mee aan tafel schuiven. Ze logeren meestal bij ons.
Mwanza, een superlange basketter, die de stad op zn duimpje kent, die alle achterpoortjrs, prijzen en trucken weet en die een eeuwig goed humeur heeft, een heerlijk gezelschap.
Dan zijn er nog Marc en Didier, die ons hielpen bij het vinden van onze nieuwe verblijfplaats, 2 serieuze, maar superlieve en goeie kerels.
Van hen leren we over geloof, politiek, waarden en normen en gebruiken les ancetres tegenover het christendom en het atheisme...
Hier in Kinshasa leven zoveel gemeenschappen naast elkaar, de mensen zijn super breeddenkend.
Elke dag ziet ge wel een wondertje of iets wat al uw voorgaande veronderstellingen over de congolezen volledig op zn kop zet.
De nonchalente ambiance en directheid steken ons aan.
De stortbuien zijn een heerlijke douche als alternatief op het gebrek aan stromend water.
Als mondele (blanke) ben je een streling voor het oog van velen, je ontlokt zonder veel moeite ambiance en schatergelach op straat in de bus, iedereen wilt even de hand schudden, een klein praatje maken, engels oefenen,....
Het woord voor morgen en gisteren is hetzelfde...
Leve de chaos, leve het nu.
6.2.08
Kinshasa 1e fase afgerond
Mbote na bino,
Na 2 weken Kinshasa is onze eerste fase van adaption en aklimatisation voorbij.
De eerste schrikjes overwonnen,
' c'est l' Afrique ici, nous en se débrouille, on ne compte plus sur la governement'
Electriciteitsleidingen worden met manchettemessen doorgesneden en gitansgewijs afgetakt naar de verschillende woningen in de randcités, met de nodige pannes vandien. De gaten in het wegdek worden opgevuld met de inhoud van de huisvuilbak en bedekt met modder. Na het vallen van de avond wordt je vergezeld van de gastfamilie als je de straat op wilt. De nacht wordt opgevuld met luide gereciteerde gebeden tot de gelovigen in trance geraken in de plaatselijke evangelistische barakkerkjes en wordt 's morgens bij het opkomen van de zon ingeruild voor de drukte van de schoolgaande kinderen.
'Les rues en Kinshasa c'est la liberté et la poubelle humaine' (cfr Fa artist peintre)
We hebben ondertussen de codes (een een voudige taal van visuele handgebaren) aangeleerd om zelfstandig per minibus of taxibus door de stad te trekken, initiatie in de lingala vocabulaire, de stadsplannen bemachtigd, de relevantie van tijd leren kennen, ons wat verdiept in de geschiedenis en politieke situatie, de verschillende wijken verkend vooral te voet; de heerlijkheden van de Afrikaanse keuken geproefd: krokodil, antiloop, rupsen, FuFu, maniok,...
De charme van de muurschilderingen, de gebricoleerde winkeltjes, de pracht van de stoffen en Afrikaanse deux-piècekes kleuren de stad,
evenals de ambulante shops gaande van een een beschilderde kist met een paraplu boven en 1 Gsm als telefoonshop tot kartonnen dozen met kunstig geassembleerde kruideniersproductjes (alles per stuk) op het hoofd gedragen, de waterdragers met een zeker 50 cm hoge plastieke zak op het hoofd, gevuld met kleinere plastieken zakjes met porties drinkbaar water....
NA een 10 tal dagen gewend aan la vie qoutidienne, werd het tijd om wat te ondernemen. Onze eerste opdracht, het bouwen van La Bar voor de Béjarts, bewapend met ons werkgerief, ons creativiteit en de recup van de recup, t werd een succes.
Ondertussen begon onze doelstelling van deze prospectie te divergeren. We willen de stad nomadisch verkennen, onze basis 2 wekelijks wijzigen.
De verlaten treinsporen, deze rustige "wegen"die doorheen alle cités, verschillende markten te Kinshasa snijden, zijn een bron van inspiratie. Ze zijn veelal opgehoogd en geven een verreikend zicht. Het lawaai van de carburateurs en de stank van CO2 is afwezig. Langs deze routes klinkt het gejouwel van kinderen, handelaars, het schuren van de wassende vrouwen.
De verhalen over de vroegere trein de kibola bola zijn erg uiteenlopend, de moeite waard om er achterna te gaan.
Tijd om onze eerste basis te verlaten, op zoek naar een volgende plek waar vanuit we kunnen ageren.
Na 2 weken Kinshasa is onze eerste fase van adaption en aklimatisation voorbij.
De eerste schrikjes overwonnen,
' c'est l' Afrique ici, nous en se débrouille, on ne compte plus sur la governement'
Electriciteitsleidingen worden met manchettemessen doorgesneden en gitansgewijs afgetakt naar de verschillende woningen in de randcités, met de nodige pannes vandien. De gaten in het wegdek worden opgevuld met de inhoud van de huisvuilbak en bedekt met modder. Na het vallen van de avond wordt je vergezeld van de gastfamilie als je de straat op wilt. De nacht wordt opgevuld met luide gereciteerde gebeden tot de gelovigen in trance geraken in de plaatselijke evangelistische barakkerkjes en wordt 's morgens bij het opkomen van de zon ingeruild voor de drukte van de schoolgaande kinderen.
'Les rues en Kinshasa c'est la liberté et la poubelle humaine' (cfr Fa artist peintre)
We hebben ondertussen de codes (een een voudige taal van visuele handgebaren) aangeleerd om zelfstandig per minibus of taxibus door de stad te trekken, initiatie in de lingala vocabulaire, de stadsplannen bemachtigd, de relevantie van tijd leren kennen, ons wat verdiept in de geschiedenis en politieke situatie, de verschillende wijken verkend vooral te voet; de heerlijkheden van de Afrikaanse keuken geproefd: krokodil, antiloop, rupsen, FuFu, maniok,...
De charme van de muurschilderingen, de gebricoleerde winkeltjes, de pracht van de stoffen en Afrikaanse deux-piècekes kleuren de stad,
evenals de ambulante shops gaande van een een beschilderde kist met een paraplu boven en 1 Gsm als telefoonshop tot kartonnen dozen met kunstig geassembleerde kruideniersproductjes (alles per stuk) op het hoofd gedragen, de waterdragers met een zeker 50 cm hoge plastieke zak op het hoofd, gevuld met kleinere plastieken zakjes met porties drinkbaar water....
De Kinois zijn over het algemeen zeer fiere, rustige, vriendelijke mensen, de handelaars zijn eerlijk in hun prijzen, de mensen zijn niet opdringerig, bedelaars zijn zeldzaam in vergelijking tot de levensomstandigheden in deze stad. De levensstandaard is beschamelijk laag.
Dankzij Think of One werden we onmiddelijk ingewijd in de Afrikaanse uitgaanscultuur: "Linda Linda". Dat betekent: je buigt door de knieënje steekt de billen naar achteren, dan nog wat zodat je hoofd op de zelfde lijn zit als je billen en dan draai je de heupen 180 graden in het rond...
"Dans le Nord d'Afrique, on danse avec le haut du corps, dans le centre avec le milieu et dans le sud avec les jambes et en Europe avec la tète. " cfr dikke Pappy van de Béjarts (deze uitleg werd voorzien van een hilarische demonstratie)
NA een 10 tal dagen gewend aan la vie qoutidienne, werd het tijd om wat te ondernemen. Onze eerste opdracht, het bouwen van La Bar voor de Béjarts, bewapend met ons werkgerief, ons creativiteit en de recup van de recup, t werd een succes.
Ondertussen begon onze doelstelling van deze prospectie te divergeren. We willen de stad nomadisch verkennen, onze basis 2 wekelijks wijzigen.
De verlaten treinsporen, deze rustige "wegen"die doorheen alle cités, verschillende markten te Kinshasa snijden, zijn een bron van inspiratie. Ze zijn veelal opgehoogd en geven een verreikend zicht. Het lawaai van de carburateurs en de stank van CO2 is afwezig. Langs deze routes klinkt het gejouwel van kinderen, handelaars, het schuren van de wassende vrouwen.
De verhalen over de vroegere trein de kibola bola zijn erg uiteenlopend, de moeite waard om er achterna te gaan.
Tijd om onze eerste basis te verlaten, op zoek naar een volgende plek waar vanuit we kunnen ageren.
5.2.08
Telepainture tropic
Nu zijn we gearriveerd, ieders zijn kamer, geen last van ons materiaal gezeul meer, niet verplicht op restaurant vermits Vumi thuis voor ons kookt als we dat 's morgens vragen.
Eens je in een cartier met iemand van de buurt rondloopt laat iedereen u vanzelfsprekend gerust, en kan je rustig even hard rondkijken als er naar ons wordt gekeken. Toch iets om aan te wennen om voortdurend bekeken te worden als in een zoo, op straat lopen wij wuivend en begroetend rond als een paus.
26/01/2008
Checken espace culturel des Béjarts, de plek waar ik vorig jaar met David Bovée via KVS de spin heb gemaakt (Solar Powerd Invention Ndule). Het klikte vorig jaar fantastisch tussen ons en nu opnieuw met de Timecircussers, het is een goeie bende en een goeie plek om te werken. Hier zal het eerste optreden van Think Of One King Sasha doorgaan. Het is de voorlaatste dag dat Kenz nog in het land is, hij vertrekt morgen avond naar Belgie voor twee maanden met een circus, zeer jammer, hij was mijn beste contact hier, we praten nog wat over de lokatie en blijkt dat ze van plan zijn om een bar te bouwen op termijn, een grote frigo is net aangeschafd.
Onze handen jeuken hier ondertussen reeds een beetje dus kunnen wij hier misschien een barconstructie bouwen tegen de avond van het optreden , op die manier is dit meteen geintroduceerd en kunnen wij wat concreet spelen.
Fijn plan, het wordt hier donker en te voet naar huis is niet echt interessant zeggen ze ons vermits we langs een militair kamp moeten. Van de mensen hier heb ik nog nix aggressie of negativiteit ten opzichte van ons ervaren, er is slechts één klasse die we moeten vermijden, dat zegt iedereen en het is zeer voelbaar: diegene die een uniform dragen zijn hier in Congo onbetrouwbaar. Dus nemen we onze eerste taxi brousse, een behoorlijke belevenis, trekken en duwen, roepen en schreeuwen, instappen uitstappen tot we in de juiste camionet zitten die ons thuis afzet. Hoe je te weten komt welk busje naar waar gaat is mij momenteel nog een raadsel, iedereen staat langs de wegen met handen en vingers gebaren te doen, sommige co piloten roepen vanalles, dus er moet wel een systeem in zitten.
Na een heerlijke maaltijd thuis ga ik met Seba nog even een blok rond om in de club Brancher (waaronder ik nu zit te schrijven) nog its te gaan drinken, Yannick vraagt ons met aandrang om niet alleen te gaan naar daar en Roland mee te vragen, hij is karate specialist en bekend in de buurt. Het is een fantastisch zicht, één zijde van de dansvloer is een enorme spiegel en iedereen bekijkt zich terwijl de heupen zwieren.
Eens je in een cartier met iemand van de buurt rondloopt laat iedereen u vanzelfsprekend gerust, en kan je rustig even hard rondkijken als er naar ons wordt gekeken. Toch iets om aan te wennen om voortdurend bekeken te worden als in een zoo, op straat lopen wij wuivend en begroetend rond als een paus.
26/01/2008
Checken espace culturel des Béjarts, de plek waar ik vorig jaar met David Bovée via KVS de spin heb gemaakt (Solar Powerd Invention Ndule). Het klikte vorig jaar fantastisch tussen ons en nu opnieuw met de Timecircussers, het is een goeie bende en een goeie plek om te werken. Hier zal het eerste optreden van Think Of One King Sasha doorgaan. Het is de voorlaatste dag dat Kenz nog in het land is, hij vertrekt morgen avond naar Belgie voor twee maanden met een circus, zeer jammer, hij was mijn beste contact hier, we praten nog wat over de lokatie en blijkt dat ze van plan zijn om een bar te bouwen op termijn, een grote frigo is net aangeschafd.
Onze handen jeuken hier ondertussen reeds een beetje dus kunnen wij hier misschien een barconstructie bouwen tegen de avond van het optreden , op die manier is dit meteen geintroduceerd en kunnen wij wat concreet spelen.
Fijn plan, het wordt hier donker en te voet naar huis is niet echt interessant zeggen ze ons vermits we langs een militair kamp moeten. Van de mensen hier heb ik nog nix aggressie of negativiteit ten opzichte van ons ervaren, er is slechts één klasse die we moeten vermijden, dat zegt iedereen en het is zeer voelbaar: diegene die een uniform dragen zijn hier in Congo onbetrouwbaar. Dus nemen we onze eerste taxi brousse, een behoorlijke belevenis, trekken en duwen, roepen en schreeuwen, instappen uitstappen tot we in de juiste camionet zitten die ons thuis afzet. Hoe je te weten komt welk busje naar waar gaat is mij momenteel nog een raadsel, iedereen staat langs de wegen met handen en vingers gebaren te doen, sommige co piloten roepen vanalles, dus er moet wel een systeem in zitten.
Na een heerlijke maaltijd thuis ga ik met Seba nog even een blok rond om in de club Brancher (waaronder ik nu zit te schrijven) nog its te gaan drinken, Yannick vraagt ons met aandrang om niet alleen te gaan naar daar en Roland mee te vragen, hij is karate specialist en bekend in de buurt. Het is een fantastisch zicht, één zijde van de dansvloer is een enorme spiegel en iedereen bekijkt zich terwijl de heupen zwieren.
30.1.08
CosmosAfrique c'est fantastique
Dus, onze huiszoek actie begint met een maaltijd in de prachtige tropische tuinen van de academie des beaux arts : kip met rijst en bier, saka saka, een hamburger en een primus . Het is een ongelofelijk goed gevoel wanneer we van de strtaat afgaan en ergens rustig kunnen zitten, die straten hier zijn enorm hektisch, lawaaierig en extreem stinken naar de uitlaadgassen. Sommige aders staan constant in file en dan lijkt vanop afstand alsof er een bosbrand aan het woeden is. Ik moet ook egelmatig opzij springen voor een auto want die nemen zonder enige gène het kleine strookje waar de voetgangers op kunnen wandelen, of een middenberm waar je staat te wachten om een twee rijvak baan over te steken. Zo'n 2rijvak baan worden er gemakkelijk 4 en dan nog de middenberm erbij, continu opletten voor auto's dus én blootliggende electriciteit aan de randen van de straat, vooral de conectiepunten bij zijstraten liggen helemaal boven gronds zonder isolatie waar iedereen rechtstreeks van aftapt, één voet erop en gedaan. Waneer het hier regend, momenteel bijna elke dag een hevige tropische stortbui, dan begint het te koken op de plaatsen waar de plakband en plastiek zakken gesmolten zijn, rook uit de grond, een verbrande geur, vlammen en vonken en de elktriciteit wisseld van drie fasen naar twee fasen naar nix, dagelijks is de elektriciteit voor de helft weg, een telefoon opladen duurt ongeveer twee dagen. Dat zijn allemaal kleinigheden waar je direct aan wend, nix om u druk over te maken, de natuur groeit hier fenomenaal door die dagelijkse regens, alles ziet feller groen als ooit in Europa, dat brengt wel een evenwicht naast de gigantische smogwolk die dagelijks boven en in Kinshasa hangt. De academie is in de wijk Lingwala gelegen, één van de tientallen wijken van deze stad, na ons maal in de rust van het park begeven we ons naar de residencie van de estca's (est ca possibles) ,die ligt nog in dezelfde wijk. Het is een gezellige plek met een beetje gras ,een bar die nog onder constructie is, een pracht van een boom en twee garages, waarvan één de bureau is en de andere de opslagruimte. Ze hebben van de Franse overheid een budget gekregen om de residencie uit te bouwen tot een levendig cultureel centrum met presentatie mogelijkheid, drie ruimtes voor wisselende gezelschappen en een atelier waarvan nu enkel een golfplaten dak aanwezig is. Momenteel logeren hier een vijftal fransen van clows sans frontière, die in de zeer arme wijken voorstellingen voor en met de kleinste ouderloze kinderen maken, toffe gasten en een meisje , ook een franse radio volgt hen omdat foto en video iets te delicaat ligt in zulk een situatie. Ons idee waarmee wij in Belgie vertrokken zijn is het uitwerken van deze structuur die dus naar onze normen reeds te ver geevolueerd is om nog bij in te springen. Zoals wij totnog toe tien jaar in Europa hebben gewerkt om gratis te kunen wonen in ruil voor de opmaak van een ruimte of gebouw, dat is ons plan hier ook, maar die mogelijkheden liggen hier anders. Eerst gaan we met z'n allen samen zitten om over onze artistieke achtergronden te praten, zien of er connectiepunten zijn en gelijkgestemde ideeen om daarna over de huurprijs van de drie kamers te beginnen. Ondertussen heb ik rreds gemerkt dat we hier zelden iemand zullen tegenkomen die niet net dezelfde planing en ideeen heeft als ons, zoals nu onze driejaars planing januari/maart2008 prospectie, december 2008 met het voltallig team op punt stelling plan, 2009 Europese versie en alle logistiek voor Afrique, 2010 uitwerking en presentatie project in Afrika. Bij de manen van Est ca Possible net dezelfde kalender, fantastisch toch. Ok geld dan, ze vragen 25 dollar per kamer per nacht, wij hebben nog nooit met een huurprijs gewerkt dus rijst er al snel het idee om in die prachtige boom een residencie te bouwen en daar twee maanden in te verblijven, zodat wij niet hoeven te huren en zij achteraf voor vijf artiesten een plek kunnen aanbieden. Blijkt niet mogelijk te zijn vermits de lokatie niet hun eigendom is en wanneer iemand zou kunen denken dat er geld aan een project wordt verdiend, komen er verschillende regels en wetten op de proppen. Ons budget is 10 dollar per persoon per dag geworden na wat rekenen, 50 dollar voor drie kamers en badkamer, maar we willen enkel voor twee weken, niet voor twee maanden, dan zitten we hier vanaf de tweede dag vast, dat lijkt ons alles behalve interessant.
Onmogelijk, twee maanden of nix, ondertussen wordt het nacht, er passeerd een regenbui waardoor we naar de bureau garage verhuizen. Er wordt nog uren gepalaverd onderling tot wij willen gaan slapen en denken dat het wel in orde zal zijn, dat het maar proberen is wie het het langs volhoud. Het is ongeveer 00.00 uur, iedereen heeft al wel eens een oog dicht genepen op zijn blauwe plastieken stoel. De sfeer is voortdurend zeer gemoedelijk, hier maak je je niet kwaad of druk over geld, over bijna nix, drukte is er zowiezo, daar ga je van zweten en dat staat niet, je moet proper en fris zijn een hele kunst in deze wereld. Na nog wat diskussie blijkt dat het echt niet gaat lukken om bij ons materiaal te gaan slapen, zij hebben tegen de eigenaars gezegd dat we twee maanden zullen verblijven en waneer dit zou veranderen in twee weken is dat een te grote schaamte voor hen. We mogen wel in de living van het huis slapen, iemand anders komt naar ons en heet ons van harte welkom. Plots zitten we in een andere wereldsfeer op drie meter van daarnet, een lange tafel met vooral Fransen en enkele Congolezen, ze kennen reeds de situatie vaag en geven ons vijf matrassen na samen iets te hebben gedronken en over ons werk te hebben gepraat. Daar komt de nacht dan eindelijk, zo vers in Congo is zeer vermoeiend omdat je een oneindigheid aan impulsen binnenkrijgt, impulsen die moet verwerken en plaatsen, het is als een volledige dag met grote concentratie naar mtv kijken. Onze muggennetten hangen aan de lusters, de kerk van naast ons begint een collectieve zangstonde en wij vallen in slaap.
donderdag 24 januari 2008
Ik loop over straat en kom een man tegen met drie spuitbussen op zijn hoofd, groen, blauw en goud. We hebben met Paul afgesproken om om 14.00 al ons gerief terug met de bus te komen halen, omdat de deal niet doorgaat, Paul heeft van hier en daar een telefoon gekregen, af en toe een kwade van iemand van de estca's over verf en bedden die zij hebben aangekocht voor ons. Ik vraag met Sebastiaan nog één maal (voor de eerste maal) aan yannick de eigenaar of het echt niet mogelijk zou zijn om hier twee weken te verblijven en hij nodigt ons uit in zijn salon om hierover te praten,het blijkt geen enkel probleem te zijn, ook de prijs is prima voor hem, dus bellen we de bus af. Goed nieuws, ook Creasy, de oudere zus van Yannick is akkoord, perfect dus. Plots een gevoel van rust over ons , we kunnen wat genieten van hier te zijn zonder met die 250 kilo van hier naar daar te moeten zeulen. 's Avonds wanneer we thuis komen worden we weer in het salon uitgenodigd , de estca's hebben Yannick onder druk gezet omdat wij hun plan omzeild hebben en rechtstreeks met de eigenaars hebben onderhandeld, er zit bijna altijd iemand tussen wanneer je een afspraak maakt, hierdoor worden de zaken vaak dubbel zo gecompliceerd. Stilaan wordt de situatie duidelijk, de estca's hebben uit eigen initiatief conclusies getrokken en gedacht dat wij 2 maanden gingen blijven, ze hebben twee bedden gekocht, twee matrassen, alles geschilderd en drie sloten op de deur gezet. Hier draait dus alles rond, die investering moeten zij er terug uit zien te krijgen, maar met ons hebben ze dan net de verkeerde mendelle's (blanken), wij zijn hier echt niet om geld aan te verdienen, dat gaat blijkbaar nog even duren alvorens ze dat hier echt gaan geloven. Het is ondertussen weer bijna middernacht en iedereen is een wrak en wil gewoon slapen. Dus wordt er beslist om de bedden af te breken, matrassen weg te doen en te verwisselen met andere die gelukkig nog in huis zijn, en daar komt ie, onze derde nacht, jihaa welkom rust en verwerking.
vrijdag 25 januari 2008
In bed kan ik niet bewegen of er ontspringt zweet aan mijn lichaam, een ongelofelijke warmte waar ik nog aan moet wennen, verwarde droomflarden hangen nog op mijn netvlies, zo'n muggennet is ook altijd een beetje beklemmend vind ik. Wanneer ik enkel bekers koud water over mij heen giet mijn lamme lichaam tot leven, een gigantische palmboom is het zicht uit het kleine badkamerraampje. Onze huisgenoten zijn reeds van 06.00 uur in de weer, het is zeer moeilijk in te schatten hoeveel mensen er hier wonen en wie, gemakkelijk vijf kleine kinderen, een vijftal manen van ongeveer onze leeftijd(niemand zegt zijn leeftijd hier om een soort hierarchische reden) en vier congolese dames ook Creasy, Mulu, Patricia en Vanessa.
Ons plan is nu om nix van de estca's aan te trekken zolang Yannick hiermee niet in het gedrang komt, hij is het met ons ééns , het is hun probleem dat zij uit eigen initiatief bedden en lakens kopen, daar moeten wij niet voor opdraaien. We gaan ons geld bijeen wisselen en vanaf de 700 dollar is overhandigd worden er handen geschud en plots is daar het welkoms gevoel, nu zijn we echt thuis hier voor twee weken, kunnen we aan iets anders denken en werken.
Onmogelijk, twee maanden of nix, ondertussen wordt het nacht, er passeerd een regenbui waardoor we naar de bureau garage verhuizen. Er wordt nog uren gepalaverd onderling tot wij willen gaan slapen en denken dat het wel in orde zal zijn, dat het maar proberen is wie het het langs volhoud. Het is ongeveer 00.00 uur, iedereen heeft al wel eens een oog dicht genepen op zijn blauwe plastieken stoel. De sfeer is voortdurend zeer gemoedelijk, hier maak je je niet kwaad of druk over geld, over bijna nix, drukte is er zowiezo, daar ga je van zweten en dat staat niet, je moet proper en fris zijn een hele kunst in deze wereld. Na nog wat diskussie blijkt dat het echt niet gaat lukken om bij ons materiaal te gaan slapen, zij hebben tegen de eigenaars gezegd dat we twee maanden zullen verblijven en waneer dit zou veranderen in twee weken is dat een te grote schaamte voor hen. We mogen wel in de living van het huis slapen, iemand anders komt naar ons en heet ons van harte welkom. Plots zitten we in een andere wereldsfeer op drie meter van daarnet, een lange tafel met vooral Fransen en enkele Congolezen, ze kennen reeds de situatie vaag en geven ons vijf matrassen na samen iets te hebben gedronken en over ons werk te hebben gepraat. Daar komt de nacht dan eindelijk, zo vers in Congo is zeer vermoeiend omdat je een oneindigheid aan impulsen binnenkrijgt, impulsen die moet verwerken en plaatsen, het is als een volledige dag met grote concentratie naar mtv kijken. Onze muggennetten hangen aan de lusters, de kerk van naast ons begint een collectieve zangstonde en wij vallen in slaap.
donderdag 24 januari 2008
Ik loop over straat en kom een man tegen met drie spuitbussen op zijn hoofd, groen, blauw en goud. We hebben met Paul afgesproken om om 14.00 al ons gerief terug met de bus te komen halen, omdat de deal niet doorgaat, Paul heeft van hier en daar een telefoon gekregen, af en toe een kwade van iemand van de estca's over verf en bedden die zij hebben aangekocht voor ons. Ik vraag met Sebastiaan nog één maal (voor de eerste maal) aan yannick de eigenaar of het echt niet mogelijk zou zijn om hier twee weken te verblijven en hij nodigt ons uit in zijn salon om hierover te praten,het blijkt geen enkel probleem te zijn, ook de prijs is prima voor hem, dus bellen we de bus af. Goed nieuws, ook Creasy, de oudere zus van Yannick is akkoord, perfect dus. Plots een gevoel van rust over ons , we kunnen wat genieten van hier te zijn zonder met die 250 kilo van hier naar daar te moeten zeulen. 's Avonds wanneer we thuis komen worden we weer in het salon uitgenodigd , de estca's hebben Yannick onder druk gezet omdat wij hun plan omzeild hebben en rechtstreeks met de eigenaars hebben onderhandeld, er zit bijna altijd iemand tussen wanneer je een afspraak maakt, hierdoor worden de zaken vaak dubbel zo gecompliceerd. Stilaan wordt de situatie duidelijk, de estca's hebben uit eigen initiatief conclusies getrokken en gedacht dat wij 2 maanden gingen blijven, ze hebben twee bedden gekocht, twee matrassen, alles geschilderd en drie sloten op de deur gezet. Hier draait dus alles rond, die investering moeten zij er terug uit zien te krijgen, maar met ons hebben ze dan net de verkeerde mendelle's (blanken), wij zijn hier echt niet om geld aan te verdienen, dat gaat blijkbaar nog even duren alvorens ze dat hier echt gaan geloven. Het is ondertussen weer bijna middernacht en iedereen is een wrak en wil gewoon slapen. Dus wordt er beslist om de bedden af te breken, matrassen weg te doen en te verwisselen met andere die gelukkig nog in huis zijn, en daar komt ie, onze derde nacht, jihaa welkom rust en verwerking.
vrijdag 25 januari 2008
In bed kan ik niet bewegen of er ontspringt zweet aan mijn lichaam, een ongelofelijke warmte waar ik nog aan moet wennen, verwarde droomflarden hangen nog op mijn netvlies, zo'n muggennet is ook altijd een beetje beklemmend vind ik. Wanneer ik enkel bekers koud water over mij heen giet mijn lamme lichaam tot leven, een gigantische palmboom is het zicht uit het kleine badkamerraampje. Onze huisgenoten zijn reeds van 06.00 uur in de weer, het is zeer moeilijk in te schatten hoeveel mensen er hier wonen en wie, gemakkelijk vijf kleine kinderen, een vijftal manen van ongeveer onze leeftijd(niemand zegt zijn leeftijd hier om een soort hierarchische reden) en vier congolese dames ook Creasy, Mulu, Patricia en Vanessa.
Ons plan is nu om nix van de estca's aan te trekken zolang Yannick hiermee niet in het gedrang komt, hij is het met ons ééns , het is hun probleem dat zij uit eigen initiatief bedden en lakens kopen, daar moeten wij niet voor opdraaien. We gaan ons geld bijeen wisselen en vanaf de 700 dollar is overhandigd worden er handen geschud en plots is daar het welkoms gevoel, nu zijn we echt thuis hier voor twee weken, kunnen we aan iets anders denken en werken.
28.1.08
het dagboek is vertrokken olala congo
Voila hier zijn we dan ondertussen reeds 6 dagen in de Congo, wat voor ons al bijna een maand lijkt.
Een overdosis aan beelden en impressies krijg je hier te verwerken elke meter en elke minuut van de dag. De vliegreis was uiterst comfortabel, de airbus zat voor één derde vol waardoor we allen languit konden liggen of allemaal aan het raam zitten. Alles samen hebben we slechts 7 uur gevlogen, veel sneller dan gedacht, eerst de Alpen over, die waren prachtig, dan Middelandse Zee en daarna ongeveer vier uur woestijn, gigantisch. Als je lange tijd naar zo'n oneindige zandvlakte kijkt weet je op den duur niet meer wat je ziet, of het nu wolken zijn of meren of bergen of putten, maar het is allemaal gewoon zand. Aankomst op Ndjili vlieghaven Kinshasa verliep uiterst vlot iedereen door de douane, enkel Glen trompet van de Thinkers moest wat bij de dokters blijven hangen omdat zijn gele koorts spuit te laat was gezet, 10 minuten herhalen dat het eingelijk niet kan en dan toch maar doorgelaten omdat er blijkbaar geen geld uit onze zakken kwam en de lichting van Air France kwam eraan.
Dan een klein uurtje wachten tot de bagage op de band verschijnt, zelfde gedrum als in Zaventem behalve dat je hier op de band mag lopen en af en toe mee met de bagage naar achter om te zien waar het andere gerief blijft. 46 kilo gram per persoon loopt behoorlijk op in bagage aantal . 11 personen 500 kilo ongeveer dertig valiezen, zakken en kisten vormen langzaamaan een heuse berg midden in de vlieghaven waar geen karretjes zijn (vorig jaar nog wel) dus begint er een klein soort gevecht tussen de dragers want die bestaan uit individuen en groepen. Wijzelf dragen zoveel mogelijk , maar daarbij moeten nog zeker 8 extra helpers meedragen. Meteen krijgen we 1 militair bij ons ter bescherming en 1 politie agent die regelmatig mensen van onze bagage moeten duwen en trekken omdat die willen helpen. Paul en David staan achteraan de parking met een mooie oude Mercedes camionet 309, waar wij als een heuse optocht op af gaan. Aangekomen arriveerd nog een Mercedes bus voor al het materiaal. Wanneer Tomas toch zijn muziekkoffer heeft kunnen bemachtigen na veel gepalaver stappen we in en rijden de door militairen bewaakte luchthaven bareel uit. Gejuig want we zijn met z'n allen vlot aangekomen, en het avontuur kan beginnen.
Als eerste nacht hebben we met het circus ook kamers gehuurd in het hotel waar de Thinkers verblijven, vermits het reeds om 18.00 uur donker is . Zeer aangenaam is het feit dat er geen tijdsverschil is tussen RDC en Belgique, we zetten onze spullen op de kamers en rijden meteen naar een restaurant in Gombe (administratief centrum) waar 's nachts de meeste cafés en disco's zijn , ook de restaurants en clubs, maar alles bijna half blank qua publiek, voor de rijken dus. Dat wil zeggen Brusselse prijzen, niet heel lekker eten, veel hoeren en een sfeertje waar iedereen een beetje uit de hoogte doet, swat, zwoel, tropisch lekkere muziek, prachtige dames en onze eerste avond samen op stap, geweldig.
Na het eten nog naar Planet G een openlucht discotheek tussen de flatgebouwen waar we al snel een travestiet een homo en een hoertje bij ons hebben die persé telefoonnummers willen uitwisselen, daar bedank ik toch even voor en we vertrekken naar het hotel.
Hotel Flat Luntu is gelegen naast een militaire basis aan de ene kant een vestiging van de verenigde naties aan de andere kant en een GB supermarkt aan de overkant van de straat.
In die GB verkopen ze enkele dingen die verspreid zijn over alle rekken zodat de winkel helemal vol lijkt te staan. Dweilen met de belgische vlag, Spa water voor 3 dollar per fles, wat kapot speelgoed, een heel rek machienen waar je een oud type telefoon op moet zetten met een soort klavier wanneer je op een letter drukt springt er een lade onderuit waarin papier zit met de telefoonnummers van de namen met die letter. Verder ontstopper, olie, enkele mini paprika's ,wat gember, licht bruine suiker van bij ons (de alom bekende kinnekes kak) paraplu's , een worst en zovoort een zeer grote winkel met nog dezelfde plastiek zakjes als toen de GB nog in Belgie bestond:"ik keer tevreden terug".
Op het vliegtuig haden we besloten dat veel weddingschappen sluiten wel iets voor de congo was, net na we dit aan papaDavid hebben verteld maakt hij dit plan concreet en verliest zo meteen een bak bier, Primus (72 cl. per fles). Hij vraagt aan de bediening (2 mannen en 3 vrouwen) of ze niet mee in het water komen want hun baas is toch al aan het slapen. Natuurlijk wil niemand met die blanken in het zwembad, ze zijn hier wat verlegen, tot hij er een bak Primus voor geeft spurt er één van de mannen weg en tien seconden later springt hij in het zwembad valk naast mij in het ondiep waar hij begint te verdrinken. Ik sta vlak naast hem te lachen omdat ik ervan overtuigd ben dat hij een spel speelt, hoe kan je nu verdrinken waar je kan staan. Hij grijpt tenslotte de rand vast en uit zijn hijgende reactie kunnen we afleiden dat het echt was dus krijgt hij twee oranje zwembandjes en Thomas en David geven hem zwemlessen. De dames aan de rand liggen letterlijk op de grond van het lachen , ze besterven het en noemen de Congolees in de armen van David en Thomas voortdurend Lumumba. Nog een wedstrijd om ter snelste over en weer die Matsi wint en dan zit de eerste dag erop.
Woensdag 23/01/2008
Paul heeft voor ons op voorhand reeds contacten gelegd met het kunstenaars collectief "Est Ca Possible". Paul Kerstens is de Afrika specialist die voor de KVS alle plaatselijke logistiek regeld, hij is hier sinds 13/01 . Na onze 250 kilo bagage in de bus te hebben geladen, onze eigen bezwete lichamen erbij gezet en op weg naar Rue de Luise 262 recht tegenover de academie des beaux arts. Een straat waar deze bus eingelijk niet in kan, wordt vlot ingereden door onze jonge chauffeur en tot stilstand gebracht voor het huis. Alle huizen hebben hier een poort uit metaal gemaakt. Platgeslagen olievaten en allerhande stukken metaal aaneen gelast, alles in een kleurtje en het ziet er werkelijk piekfijn uit. Binnen ontmoeten we de est ca possibles, drie man zit op ons te wachten : Mega , (hip hip)Houree en Kennedy. De bus blijft voor de deur staan tot we de kamers hebben bekeken, dat wil zeggen dat er amper een voetganger nog kan passeren, maar de auto is hier nog meer koning dan bij ons, dus geen probleem. Er zijn drie kamers voor ons waarin een bed staat met matras en lakens. De kamaers hebben een raam met tralies, een licht en een deur met slot. Meteen hangen we allemaal onder de verf want alles is nog nat. Tot 1 seconde voor we binnen kwamen werden de muren en deuren hier voor ons geschilderd. Verder is er een badkamer en een keuken, een living en nog andere kamer waar de familie woont waar we bij komen wonen. Voor ons uiterst prima deze lokatie, eerst over de prijs diskussieren vinden wij alvorens al dat materiaal hier binnen te sleuren. We weten via Paul dat ze 25 dollar per kamer per nacht vragen, een bedrag dat wij absoluut niet zullen kunnen betalen. Oorspronkelijk hebben wij totaal geen budget voor overnachting ingecalkuleerd omdat wij met Timecircus de voorbije 10 bij alle buitenlandse projecten altijd op lokaties hebben gewoond die wij eerst zelf bewoonbaar maakten en daardoor de prijs reeds betaald was. Het is meteen duidelijk dat zoiets hier niet aan de orde is . Kennedy krijgt ons toch zover om ons materiaal eerst uit te laden en eerst te praten over wat wij doen en maken en willen bereiken en hetzelfde voor hen, alvorens over geld te praten. Daarin kunnen we natuurlijk volgen, dus eerst een heerlijk terras in de tuin van de academie, met een lekkere maaltijd en een frisse Primus. Hier beginnen we aan een 24 uur durende discussie die ik morgen zal beschrijven want mijn rug doet zeer van hier te zitten, ik ben kletsnat van het zweet, zit met mijn gat op een pak geld van 50000 congolese franc, ik heb net 60 euro gewisseld voor het feestmaal dat we vanavond gan voorbereiden voor de muzikanten van Think Of One en Paul en onze Congolese familie waar we bij wonen. Het wisselkantoor is een jongen met een berg geld onder een paraplu en een rekenmachien. Met wisselen heb ik hier nog geen enkel vprobleem gehad, het is hier heerlijk rustig op geld vlak, nix afbieden, nix stelen, tot hiertoe enkel corecte deals, open en bloot, geen gesjoemel, daar ben ik blij voor.
Een overdosis aan beelden en impressies krijg je hier te verwerken elke meter en elke minuut van de dag. De vliegreis was uiterst comfortabel, de airbus zat voor één derde vol waardoor we allen languit konden liggen of allemaal aan het raam zitten. Alles samen hebben we slechts 7 uur gevlogen, veel sneller dan gedacht, eerst de Alpen over, die waren prachtig, dan Middelandse Zee en daarna ongeveer vier uur woestijn, gigantisch. Als je lange tijd naar zo'n oneindige zandvlakte kijkt weet je op den duur niet meer wat je ziet, of het nu wolken zijn of meren of bergen of putten, maar het is allemaal gewoon zand. Aankomst op Ndjili vlieghaven Kinshasa verliep uiterst vlot iedereen door de douane, enkel Glen trompet van de Thinkers moest wat bij de dokters blijven hangen omdat zijn gele koorts spuit te laat was gezet, 10 minuten herhalen dat het eingelijk niet kan en dan toch maar doorgelaten omdat er blijkbaar geen geld uit onze zakken kwam en de lichting van Air France kwam eraan.
Dan een klein uurtje wachten tot de bagage op de band verschijnt, zelfde gedrum als in Zaventem behalve dat je hier op de band mag lopen en af en toe mee met de bagage naar achter om te zien waar het andere gerief blijft. 46 kilo gram per persoon loopt behoorlijk op in bagage aantal . 11 personen 500 kilo ongeveer dertig valiezen, zakken en kisten vormen langzaamaan een heuse berg midden in de vlieghaven waar geen karretjes zijn (vorig jaar nog wel) dus begint er een klein soort gevecht tussen de dragers want die bestaan uit individuen en groepen. Wijzelf dragen zoveel mogelijk , maar daarbij moeten nog zeker 8 extra helpers meedragen. Meteen krijgen we 1 militair bij ons ter bescherming en 1 politie agent die regelmatig mensen van onze bagage moeten duwen en trekken omdat die willen helpen. Paul en David staan achteraan de parking met een mooie oude Mercedes camionet 309, waar wij als een heuse optocht op af gaan. Aangekomen arriveerd nog een Mercedes bus voor al het materiaal. Wanneer Tomas toch zijn muziekkoffer heeft kunnen bemachtigen na veel gepalaver stappen we in en rijden de door militairen bewaakte luchthaven bareel uit. Gejuig want we zijn met z'n allen vlot aangekomen, en het avontuur kan beginnen.
Als eerste nacht hebben we met het circus ook kamers gehuurd in het hotel waar de Thinkers verblijven, vermits het reeds om 18.00 uur donker is . Zeer aangenaam is het feit dat er geen tijdsverschil is tussen RDC en Belgique, we zetten onze spullen op de kamers en rijden meteen naar een restaurant in Gombe (administratief centrum) waar 's nachts de meeste cafés en disco's zijn , ook de restaurants en clubs, maar alles bijna half blank qua publiek, voor de rijken dus. Dat wil zeggen Brusselse prijzen, niet heel lekker eten, veel hoeren en een sfeertje waar iedereen een beetje uit de hoogte doet, swat, zwoel, tropisch lekkere muziek, prachtige dames en onze eerste avond samen op stap, geweldig.
Na het eten nog naar Planet G een openlucht discotheek tussen de flatgebouwen waar we al snel een travestiet een homo en een hoertje bij ons hebben die persé telefoonnummers willen uitwisselen, daar bedank ik toch even voor en we vertrekken naar het hotel.
Hotel Flat Luntu is gelegen naast een militaire basis aan de ene kant een vestiging van de verenigde naties aan de andere kant en een GB supermarkt aan de overkant van de straat.
In die GB verkopen ze enkele dingen die verspreid zijn over alle rekken zodat de winkel helemal vol lijkt te staan. Dweilen met de belgische vlag, Spa water voor 3 dollar per fles, wat kapot speelgoed, een heel rek machienen waar je een oud type telefoon op moet zetten met een soort klavier wanneer je op een letter drukt springt er een lade onderuit waarin papier zit met de telefoonnummers van de namen met die letter. Verder ontstopper, olie, enkele mini paprika's ,wat gember, licht bruine suiker van bij ons (de alom bekende kinnekes kak) paraplu's , een worst en zovoort een zeer grote winkel met nog dezelfde plastiek zakjes als toen de GB nog in Belgie bestond:"ik keer tevreden terug".
Op het vliegtuig haden we besloten dat veel weddingschappen sluiten wel iets voor de congo was, net na we dit aan papaDavid hebben verteld maakt hij dit plan concreet en verliest zo meteen een bak bier, Primus (72 cl. per fles). Hij vraagt aan de bediening (2 mannen en 3 vrouwen) of ze niet mee in het water komen want hun baas is toch al aan het slapen. Natuurlijk wil niemand met die blanken in het zwembad, ze zijn hier wat verlegen, tot hij er een bak Primus voor geeft spurt er één van de mannen weg en tien seconden later springt hij in het zwembad valk naast mij in het ondiep waar hij begint te verdrinken. Ik sta vlak naast hem te lachen omdat ik ervan overtuigd ben dat hij een spel speelt, hoe kan je nu verdrinken waar je kan staan. Hij grijpt tenslotte de rand vast en uit zijn hijgende reactie kunnen we afleiden dat het echt was dus krijgt hij twee oranje zwembandjes en Thomas en David geven hem zwemlessen. De dames aan de rand liggen letterlijk op de grond van het lachen , ze besterven het en noemen de Congolees in de armen van David en Thomas voortdurend Lumumba. Nog een wedstrijd om ter snelste over en weer die Matsi wint en dan zit de eerste dag erop.
Woensdag 23/01/2008
Paul heeft voor ons op voorhand reeds contacten gelegd met het kunstenaars collectief "Est Ca Possible". Paul Kerstens is de Afrika specialist die voor de KVS alle plaatselijke logistiek regeld, hij is hier sinds 13/01 . Na onze 250 kilo bagage in de bus te hebben geladen, onze eigen bezwete lichamen erbij gezet en op weg naar Rue de Luise 262 recht tegenover de academie des beaux arts. Een straat waar deze bus eingelijk niet in kan, wordt vlot ingereden door onze jonge chauffeur en tot stilstand gebracht voor het huis. Alle huizen hebben hier een poort uit metaal gemaakt. Platgeslagen olievaten en allerhande stukken metaal aaneen gelast, alles in een kleurtje en het ziet er werkelijk piekfijn uit. Binnen ontmoeten we de est ca possibles, drie man zit op ons te wachten : Mega , (hip hip)Houree en Kennedy. De bus blijft voor de deur staan tot we de kamers hebben bekeken, dat wil zeggen dat er amper een voetganger nog kan passeren, maar de auto is hier nog meer koning dan bij ons, dus geen probleem. Er zijn drie kamers voor ons waarin een bed staat met matras en lakens. De kamaers hebben een raam met tralies, een licht en een deur met slot. Meteen hangen we allemaal onder de verf want alles is nog nat. Tot 1 seconde voor we binnen kwamen werden de muren en deuren hier voor ons geschilderd. Verder is er een badkamer en een keuken, een living en nog andere kamer waar de familie woont waar we bij komen wonen. Voor ons uiterst prima deze lokatie, eerst over de prijs diskussieren vinden wij alvorens al dat materiaal hier binnen te sleuren. We weten via Paul dat ze 25 dollar per kamer per nacht vragen, een bedrag dat wij absoluut niet zullen kunnen betalen. Oorspronkelijk hebben wij totaal geen budget voor overnachting ingecalkuleerd omdat wij met Timecircus de voorbije 10 bij alle buitenlandse projecten altijd op lokaties hebben gewoond die wij eerst zelf bewoonbaar maakten en daardoor de prijs reeds betaald was. Het is meteen duidelijk dat zoiets hier niet aan de orde is . Kennedy krijgt ons toch zover om ons materiaal eerst uit te laden en eerst te praten over wat wij doen en maken en willen bereiken en hetzelfde voor hen, alvorens over geld te praten. Daarin kunnen we natuurlijk volgen, dus eerst een heerlijk terras in de tuin van de academie, met een lekkere maaltijd en een frisse Primus. Hier beginnen we aan een 24 uur durende discussie die ik morgen zal beschrijven want mijn rug doet zeer van hier te zitten, ik ben kletsnat van het zweet, zit met mijn gat op een pak geld van 50000 congolese franc, ik heb net 60 euro gewisseld voor het feestmaal dat we vanavond gan voorbereiden voor de muzikanten van Think Of One en Paul en onze Congolese familie waar we bij wonen. Het wisselkantoor is een jongen met een berg geld onder een paraplu en een rekenmachien. Met wisselen heb ik hier nog geen enkel vprobleem gehad, het is hier heerlijk rustig op geld vlak, nix afbieden, nix stelen, tot hiertoe enkel corecte deals, open en bloot, geen gesjoemel, daar ben ik blij voor.
17.1.08
TIMECIRCUS IN CONGO
OP 20 januari vertrekt timecircus naar Afrika, met name naar onze ex-kolonie DR Congo.
We zullen daar 2 maanden verblijven, een werkreis en een prospectie voor een volgend project in 2010.
We zullen er verblijven in een rudimentair gebouwtje dat enkele kunstenaars willen omtoveren tot een atelier en artiestenresidentie.
Veel meer weten we ook nog niet, behalve dan dat we heel veel zin hebben hen hierbij te helpen.
Vandaar deze vraag : Hebben jullie nog wat werkgerief (schroevendraaiers, vijzen, hamers, boormachines,...) of een verouderde computer of printer.
Geef ons een seintje en we komen die bij jullie ophalen,
greets
timecircus
Abonneren op:
Posts (Atom)