het dagboek is vertrokken olala congo

Voila hier zijn we dan ondertussen reeds 6 dagen in de Congo, wat voor ons al bijna een maand lijkt.
Een overdosis aan beelden en impressies krijg je hier te verwerken elke meter en elke minuut van de dag. De vliegreis was uiterst comfortabel, de airbus zat voor één derde vol waardoor we allen languit konden liggen of allemaal aan het raam zitten. Alles samen hebben we slechts 7 uur gevlogen, veel sneller dan gedacht, eerst de Alpen over, die waren prachtig, dan Middelandse Zee en daarna ongeveer vier uur woestijn, gigantisch. Als je lange tijd naar zo'n oneindige zandvlakte kijkt weet je op den duur niet meer wat je ziet, of het nu wolken zijn of meren of bergen of putten, maar het is allemaal gewoon zand. Aankomst op Ndjili vlieghaven Kinshasa verliep uiterst vlot iedereen door de douane, enkel Glen trompet van de Thinkers moest wat bij de dokters blijven hangen omdat zijn gele koorts spuit te laat was gezet, 10 minuten herhalen dat het eingelijk niet kan en dan toch maar doorgelaten omdat er blijkbaar geen geld uit onze zakken kwam en de lichting van Air France kwam eraan.
Dan een klein uurtje wachten tot de bagage op de band verschijnt, zelfde gedrum als in Zaventem behalve dat je hier op de band mag lopen en af en toe mee met de bagage naar achter om te zien waar het andere gerief blijft. 46 kilo gram per persoon loopt behoorlijk op in bagage aantal . 11 personen 500 kilo ongeveer dertig valiezen, zakken en kisten vormen langzaamaan een heuse berg midden in de vlieghaven waar geen karretjes zijn (vorig jaar nog wel) dus begint er een klein soort gevecht tussen de dragers want die bestaan uit individuen en groepen. Wijzelf dragen zoveel mogelijk , maar daarbij moeten nog zeker 8 extra helpers meedragen. Meteen krijgen we 1 militair bij ons ter bescherming en 1 politie agent die regelmatig mensen van onze bagage moeten duwen en trekken omdat die willen helpen. Paul en David staan achteraan de parking met een mooie oude Mercedes camionet 309, waar wij als een heuse optocht op af gaan. Aangekomen arriveerd nog een Mercedes bus voor al het materiaal. Wanneer Tomas toch zijn muziekkoffer heeft kunnen bemachtigen na veel gepalaver stappen we in en rijden de door militairen bewaakte luchthaven bareel uit. Gejuig want we zijn met z'n allen vlot aangekomen, en het avontuur kan beginnen.


Als eerste nacht hebben we met het circus ook kamers gehuurd in het hotel waar de Thinkers verblijven, vermits het reeds om 18.00 uur donker is . Zeer aangenaam is het feit dat er geen tijdsverschil is tussen RDC en Belgique, we zetten onze spullen op de kamers en rijden meteen naar een restaurant in Gombe (administratief centrum) waar 's nachts de meeste cafés en disco's zijn , ook de restaurants en clubs, maar alles bijna half blank qua publiek, voor de rijken dus. Dat wil zeggen Brusselse prijzen, niet heel lekker eten, veel hoeren en een sfeertje waar iedereen een beetje uit de hoogte doet, swat, zwoel, tropisch lekkere muziek, prachtige dames en onze eerste avond samen op stap, geweldig.
Na het eten nog naar Planet G een openlucht discotheek tussen de flatgebouwen waar we al snel een travestiet een homo en een hoertje bij ons hebben die persé telefoonnummers willen uitwisselen, daar bedank ik toch even voor en we vertrekken naar het hotel.
Hotel Flat Luntu is gelegen naast een militaire basis aan de ene kant een vestiging van de verenigde naties aan de andere kant en een GB supermarkt aan de overkant van de straat.
In die GB verkopen ze enkele dingen die verspreid zijn over alle rekken zodat de winkel helemal vol lijkt te staan. Dweilen met de belgische vlag, Spa water voor 3 dollar per fles, wat kapot speelgoed, een heel rek machienen waar je een oud type telefoon op moet zetten met een soort klavier wanneer je op een letter drukt springt er een lade onderuit waarin papier zit met de telefoonnummers van de namen met die letter. Verder ontstopper, olie, enkele mini paprika's ,wat gember, licht bruine suiker van bij ons (de alom bekende kinnekes kak) paraplu's , een worst en zovoort een zeer grote winkel met nog dezelfde plastiek zakjes als toen de GB nog in Belgie bestond:"ik keer tevreden terug".

Op het vliegtuig haden we besloten dat veel weddingschappen sluiten wel iets voor de congo was, net na we dit aan papaDavid hebben verteld maakt hij dit plan concreet en verliest zo meteen een bak bier, Primus (72 cl. per fles). Hij vraagt aan de bediening (2 mannen en 3 vrouwen) of ze niet mee in het water komen want hun baas is toch al aan het slapen. Natuurlijk wil niemand met die blanken in het zwembad, ze zijn hier wat verlegen, tot hij er een bak Primus voor geeft spurt er één van de mannen weg en tien seconden later springt hij in het zwembad valk naast mij in het ondiep waar hij begint te verdrinken. Ik sta vlak naast hem te lachen omdat ik ervan overtuigd ben dat hij een spel speelt, hoe kan je nu verdrinken waar je kan staan. Hij grijpt tenslotte de rand vast en uit zijn hijgende reactie kunnen we afleiden dat het echt was dus krijgt hij twee oranje zwembandjes en Thomas en David geven hem zwemlessen. De dames aan de rand liggen letterlijk op de grond van het lachen , ze besterven het en noemen de Congolees in de armen van David en Thomas voortdurend Lumumba. Nog een wedstrijd om ter snelste over en weer die Matsi wint en dan zit de eerste dag erop.


Woensdag 23/01/2008

Paul heeft voor ons op voorhand reeds contacten gelegd met het kunstenaars collectief "Est Ca Possible". Paul Kerstens is de Afrika specialist die voor de KVS alle plaatselijke logistiek regeld, hij is hier sinds 13/01 . Na onze 250 kilo bagage in de bus te hebben geladen, onze eigen bezwete lichamen erbij gezet en op weg naar Rue de Luise 262 recht tegenover de academie des beaux arts. Een straat waar deze bus eingelijk niet in kan, wordt vlot ingereden door onze jonge chauffeur en tot stilstand gebracht voor het huis. Alle huizen hebben hier een poort uit metaal gemaakt. Platgeslagen olievaten en allerhande stukken metaal aaneen gelast, alles in een kleurtje en het ziet er werkelijk piekfijn uit. Binnen ontmoeten we de est ca possibles, drie man zit op ons te wachten : Mega , (hip hip)Houree en Kennedy. De bus blijft voor de deur staan tot we de kamers hebben bekeken, dat wil zeggen dat er amper een voetganger nog kan passeren, maar de auto is hier nog meer koning dan bij ons, dus geen probleem. Er zijn drie kamers voor ons waarin een bed staat met matras en lakens. De kamaers hebben een raam met tralies, een licht en een deur met slot. Meteen hangen we allemaal onder de verf want alles is nog nat. Tot 1 seconde voor we binnen kwamen werden de muren en deuren hier voor ons geschilderd. Verder is er een badkamer en een keuken, een living en nog andere kamer waar de familie woont waar we bij komen wonen. Voor ons uiterst prima deze lokatie, eerst over de prijs diskussieren vinden wij alvorens al dat materiaal hier binnen te sleuren. We weten via Paul dat ze 25 dollar per kamer per nacht vragen, een bedrag dat wij absoluut niet zullen kunnen betalen. Oorspronkelijk hebben wij totaal geen budget voor overnachting ingecalkuleerd omdat wij met Timecircus de voorbije 10 bij alle buitenlandse projecten altijd op lokaties hebben gewoond die wij eerst zelf bewoonbaar maakten en daardoor de prijs reeds betaald was. Het is meteen duidelijk dat zoiets hier niet aan de orde is . Kennedy krijgt ons toch zover om ons materiaal eerst uit te laden en eerst te praten over wat wij doen en maken en willen bereiken en hetzelfde voor hen, alvorens over geld te praten. Daarin kunnen we natuurlijk volgen, dus eerst een heerlijk terras in de tuin van de academie, met een lekkere maaltijd en een frisse Primus. Hier beginnen we aan een 24 uur durende discussie die ik morgen zal beschrijven want mijn rug doet zeer van hier te zitten, ik ben kletsnat van het zweet, zit met mijn gat op een pak geld van 50000 congolese franc, ik heb net 60 euro gewisseld voor het feestmaal dat we vanavond gan voorbereiden voor de muzikanten van Think Of One en Paul en onze Congolese familie waar we bij wonen. Het wisselkantoor is een jongen met een berg geld onder een paraplu en een rekenmachien. Met wisselen heb ik hier nog geen enkel vprobleem gehad, het is hier heerlijk rustig op geld vlak, nix afbieden, nix stelen, tot hiertoe enkel corecte deals, open en bloot, geen gesjoemel, daar ben ik blij voor.