CosmosAfrique c'est fantastique

Dus, onze huiszoek actie begint met een maaltijd in de prachtige tropische tuinen van de academie des beaux arts : kip met rijst en bier, saka saka, een hamburger en een primus . Het is een ongelofelijk goed gevoel wanneer we van de strtaat afgaan en ergens rustig kunnen zitten, die straten hier zijn enorm hektisch, lawaaierig en extreem stinken naar de uitlaadgassen. Sommige aders staan constant in file en dan lijkt vanop afstand alsof er een bosbrand aan het woeden is. Ik moet ook egelmatig opzij springen voor een auto want die nemen zonder enige gène het kleine strookje waar de voetgangers op kunnen wandelen, of een middenberm waar je staat te wachten om een twee rijvak baan over te steken. Zo'n 2rijvak baan worden er gemakkelijk 4 en dan nog de middenberm erbij, continu opletten voor auto's dus én blootliggende electriciteit aan de randen van de straat, vooral de conectiepunten bij zijstraten liggen helemaal boven gronds zonder isolatie waar iedereen rechtstreeks van aftapt, één voet erop en gedaan. Waneer het hier regend, momenteel bijna elke dag een hevige tropische stortbui, dan begint het te koken op de plaatsen waar de plakband en plastiek zakken gesmolten zijn, rook uit de grond, een verbrande geur, vlammen en vonken en de elktriciteit wisseld van drie fasen naar twee fasen naar nix, dagelijks is de elektriciteit voor de helft weg, een telefoon opladen duurt ongeveer twee dagen. Dat zijn allemaal kleinigheden waar je direct aan wend, nix om u druk over te maken, de natuur groeit hier fenomenaal door die dagelijkse regens, alles ziet feller groen als ooit in Europa, dat brengt wel een evenwicht naast de gigantische smogwolk die dagelijks boven en in Kinshasa hangt. De academie is in de wijk Lingwala gelegen, één van de tientallen wijken van deze stad, na ons maal in de rust van het park begeven we ons naar de residencie van de estca's (est ca possibles) ,die ligt nog in dezelfde wijk. Het is een gezellige plek met een beetje gras ,een bar die nog onder constructie is, een pracht van een boom en twee garages, waarvan één de bureau is en de andere de opslagruimte. Ze hebben van de Franse overheid een budget gekregen om de residencie uit te bouwen tot een levendig cultureel centrum met presentatie mogelijkheid, drie ruimtes voor wisselende gezelschappen en een atelier waarvan nu enkel een golfplaten dak aanwezig is. Momenteel logeren hier een vijftal fransen van clows sans frontière, die in de zeer arme wijken voorstellingen voor en met de kleinste ouderloze kinderen maken, toffe gasten en een meisje , ook een franse radio volgt hen omdat foto en video iets te delicaat ligt in zulk een situatie. Ons idee waarmee wij in Belgie vertrokken zijn is het uitwerken van deze structuur die dus naar onze normen reeds te ver geevolueerd is om nog bij in te springen. Zoals wij totnog toe tien jaar in Europa hebben gewerkt om gratis te kunen wonen in ruil voor de opmaak van een ruimte of gebouw, dat is ons plan hier ook, maar die mogelijkheden liggen hier anders. Eerst gaan we met z'n allen samen zitten om over onze artistieke achtergronden te praten, zien of er connectiepunten zijn en gelijkgestemde ideeen om daarna over de huurprijs van de drie kamers te beginnen. Ondertussen heb ik rreds gemerkt dat we hier zelden iemand zullen tegenkomen die niet net dezelfde planing en ideeen heeft als ons, zoals nu onze driejaars planing januari/maart2008 prospectie, december 2008 met het voltallig team op punt stelling plan, 2009 Europese versie en alle logistiek voor Afrique, 2010 uitwerking en presentatie project in Afrika. Bij de manen van Est ca Possible net dezelfde kalender, fantastisch toch. Ok geld dan, ze vragen 25 dollar per kamer per nacht, wij hebben nog nooit met een huurprijs gewerkt dus rijst er al snel het idee om in die prachtige boom een residencie te bouwen en daar twee maanden in te verblijven, zodat wij niet hoeven te huren en zij achteraf voor vijf artiesten een plek kunnen aanbieden. Blijkt niet mogelijk te zijn vermits de lokatie niet hun eigendom is en wanneer iemand zou kunen denken dat er geld aan een project wordt verdiend, komen er verschillende regels en wetten op de proppen. Ons budget is 10 dollar per persoon per dag geworden na wat rekenen, 50 dollar voor drie kamers en badkamer, maar we willen enkel voor twee weken, niet voor twee maanden, dan zitten we hier vanaf de tweede dag vast, dat lijkt ons alles behalve interessant.
Onmogelijk, twee maanden of nix, ondertussen wordt het nacht, er passeerd een regenbui waardoor we naar de bureau garage verhuizen. Er wordt nog uren gepalaverd onderling tot wij willen gaan slapen en denken dat het wel in orde zal zijn, dat het maar proberen is wie het het langs volhoud. Het is ongeveer 00.00 uur, iedereen heeft al wel eens een oog dicht genepen op zijn blauwe plastieken stoel. De sfeer is voortdurend zeer gemoedelijk, hier maak je je niet kwaad of druk over geld, over bijna nix, drukte is er zowiezo, daar ga je van zweten en dat staat niet, je moet proper en fris zijn een hele kunst in deze wereld. Na nog wat diskussie blijkt dat het echt niet gaat lukken om bij ons materiaal te gaan slapen, zij hebben tegen de eigenaars gezegd dat we twee maanden zullen verblijven en waneer dit zou veranderen in twee weken is dat een te grote schaamte voor hen. We mogen wel in de living van het huis slapen, iemand anders komt naar ons en heet ons van harte welkom. Plots zitten we in een andere wereldsfeer op drie meter van daarnet, een lange tafel met vooral Fransen en enkele Congolezen, ze kennen reeds de situatie vaag en geven ons vijf matrassen na samen iets te hebben gedronken en over ons werk te hebben gepraat. Daar komt de nacht dan eindelijk, zo vers in Congo is zeer vermoeiend omdat je een oneindigheid aan impulsen binnenkrijgt, impulsen die moet verwerken en plaatsen, het is als een volledige dag met grote concentratie naar mtv kijken. Onze muggennetten hangen aan de lusters, de kerk van naast ons begint een collectieve zangstonde en wij vallen in slaap.


donderdag 24 januari 2008

Ik loop over straat en kom een man tegen met drie spuitbussen op zijn hoofd, groen, blauw en goud. We hebben met Paul afgesproken om om 14.00 al ons gerief terug met de bus te komen halen, omdat de deal niet doorgaat, Paul heeft van hier en daar een telefoon gekregen, af en toe een kwade van iemand van de estca's over verf en bedden die zij hebben aangekocht voor ons. Ik vraag met Sebastiaan nog één maal (voor de eerste maal) aan yannick de eigenaar of het echt niet mogelijk zou zijn om hier twee weken te verblijven en hij nodigt ons uit in zijn salon om hierover te praten,het blijkt geen enkel probleem te zijn, ook de prijs is prima voor hem, dus bellen we de bus af. Goed nieuws, ook Creasy, de oudere zus van Yannick is akkoord, perfect dus. Plots een gevoel van rust over ons , we kunnen wat genieten van hier te zijn zonder met die 250 kilo van hier naar daar te moeten zeulen. 's Avonds wanneer we thuis komen worden we weer in het salon uitgenodigd , de estca's hebben Yannick onder druk gezet omdat wij hun plan omzeild hebben en rechtstreeks met de eigenaars hebben onderhandeld, er zit bijna altijd iemand tussen wanneer je een afspraak maakt, hierdoor worden de zaken vaak dubbel zo gecompliceerd. Stilaan wordt de situatie duidelijk, de estca's hebben uit eigen initiatief conclusies getrokken en gedacht dat wij 2 maanden gingen blijven, ze hebben twee bedden gekocht, twee matrassen, alles geschilderd en drie sloten op de deur gezet. Hier draait dus alles rond, die investering moeten zij er terug uit zien te krijgen, maar met ons hebben ze dan net de verkeerde mendelle's (blanken), wij zijn hier echt niet om geld aan te verdienen, dat gaat blijkbaar nog even duren alvorens ze dat hier echt gaan geloven. Het is ondertussen weer bijna middernacht en iedereen is een wrak en wil gewoon slapen. Dus wordt er beslist om de bedden af te breken, matrassen weg te doen en te verwisselen met andere die gelukkig nog in huis zijn, en daar komt ie, onze derde nacht, jihaa welkom rust en verwerking.

vrijdag 25 januari 2008

In bed kan ik niet bewegen of er ontspringt zweet aan mijn lichaam, een ongelofelijke warmte waar ik nog aan moet wennen, verwarde droomflarden hangen nog op mijn netvlies, zo'n muggennet is ook altijd een beetje beklemmend vind ik. Wanneer ik enkel bekers koud water over mij heen giet mijn lamme lichaam tot leven, een gigantische palmboom is het zicht uit het kleine badkamerraampje. Onze huisgenoten zijn reeds van 06.00 uur in de weer, het is zeer moeilijk in te schatten hoeveel mensen er hier wonen en wie, gemakkelijk vijf kleine kinderen, een vijftal manen van ongeveer onze leeftijd(niemand zegt zijn leeftijd hier om een soort hierarchische reden) en vier congolese dames ook Creasy, Mulu, Patricia en Vanessa.
Ons plan is nu om nix van de estca's aan te trekken zolang Yannick hiermee niet in het gedrang komt, hij is het met ons ééns , het is hun probleem dat zij uit eigen initiatief bedden en lakens kopen, daar moeten wij niet voor opdraaien. We gaan ons geld bijeen wisselen en vanaf de 700 dollar is overhandigd worden er handen geschud en plots is daar het welkoms gevoel, nu zijn we echt thuis hier voor twee weken, kunnen we aan iets anders denken en werken.